*Sobota. Po wyspaniu się po piątkowym dyżurze, rano obligatoryjny spacer z Mirką, po gazetę- uwielbiam bowiem takie śniadania, kawa i gazeta... małe zakupy, wyszedł mi jogurt, chleb i zielona sałata. Przy okazji wstąpiłam do Rossmanna po nieco produktów pielęgnacyjnych, i nabyłam też znicze; to już za tydzień. Na godzinę 11 zaproszenie na śniadanie u Mr. Dom, oczywiscie nie zapomniałam zabrać ze sobą gazety do kawy. W nocy szalał szturm, następny w drodze, jednakże w południe piękna, słoneczna pogoda. Późnym popołudniem, czy też wczesnym wieczorem kolacja w Bamberg, tym razem w Piaskach, czyli części Starówki, oryginalnie: Sandstrasse. Po drodze mijaliśmy masę turystów tzw. piwnych, w Małej Wenecji statki wypluwały nastepnych.
30.10.26
57/ 26
24.10.26
56/ 26.
*Sobota. Pod znakiem wyprawy do małego Zoo w Hundshaupten. Jazda przez piękne okolice Frankońskiej Szwajcarii, z górkami, dolinkami, skałkami. Kawa i ciasto w Egloffstein, zamówiłam sobie beza, już dawno takiego wyśmienitego nie jadłam.
A w Zoo oprócz zwierzątek ekstra dla Gackowej...
17.10.26
55/ 26.
*Sobota. Pod znakiem powrotu z nocnego dyżuru, a ten odbył się po odbiorze Arlety z dworca i jednak niespania w dzień po czterogodzinnej nocy. Dyżur był spokojny, nawet za spokojny. Aktualna geriatria bardzo sprawna fizycznie, oby tak dłużej, znaczy do końca miesiąca co najmniej, bo tak długo tam jestem. Po dyżurze (moim) i szychcie (Mr. Dom) mieliśmy najpierw iść gdzieś na śniadanie, a potem zwiedzić sztolnie i katakomby pod górą św. Stefana w Bamberg. Śniadanie w Fuchsbau, bardzo miła piekarnia, zaserwowane jedzenie smaczne, jednakże z powodu nocnego pracowania rozmowa nam się nie kleiła, za to oczy bardzo, więc postanowiwszy nie robić głupot, zdecydowaliśmy się na co najmniej dwie godziny snu przed tymi katakombami. W południe znowu do Bambergu, pomysł wjechania na starówkę SUVem jest lekko odważny, ale faktycznie wyrobiliśmy się na wszystkich zakrętach i nawet chwyciliśmy miejsce parkingowe- bezpłatne. Cuda, panie, cuda. Sztolnie i katakomby w Bambergu są pod sześcioma wzgórzami, te pod Św. Stefanem są odnowione i można je zwiedzać. Wydrążone jako kamieniołomy, służyły potem jako piwnice pod domami, składowano w nich przede wszystkim piwo. Podczas wojny jako bunkry, ale i jako zakłady produkcyjne. Dzisiaj dojścia z domów prywatnych są zamknięte, jedna knajpa ma jeszcze wejście, gdzie składuje beczki, a za zakrętem jest nawet mała kaplica.
*Niedziela. Zaproszenie do siedzenia na kanapie, czytania, dziergania, zabawy z Mirką i obserwowania rybek w akwarium, czyli odwiedziny u Mr. Dom. Siedziałam więc i patrzyłam. Powiedzmy tak; ja mam w chałupie ład i porządek, nic się nigdzie nie wala, kuchnia zawsze posprzątana, łazienka też, kurzu w pokojach nie ma, oczywiscie na podłodze trafia się Mirkowa sierść, pomimo regularnego odkurzania. Ale serio, u Mr. Dom jest jakoś jakby czyściej, bardziej posprzątane, nie ma też durnostojek, tylko trochę dekoracji i flory. No nic, w południe pojechaliśmy do Erlangen, wysikać Mirkę w Ogrodzie Botanicznym. Ogród jest spory, dużo egzotycznych roślin, szklarnie, dżungle. I tak mi się powiedziało, że jak mi wszystko w tej Górnej Frankonii i w mojej wiosce pasuje, że czuję się jak przysłowiowa świnia w błocie, jednakże brakuje mi tu jednej rośliny, definitywnie i bardzo. Jarmużu z wędzoną kiełbaską, do tego kawałek Kasseler i ziemniaki. Geograficzna granica tej potrawy musi przebiegać gdzieś w okolicy Göttingen, bo od tego miejsca na mapie na południe jest nieznana, niejedzona. Już dawno nikt nie spojrzał na mnie tak maślano- zachwyconym spojrzeniem: TO TY TEŻ UWIELBIASZ JARMUŻ? Ano, w końcu dziesięciolecia życia w Dolnej Saksonii swoje robią, a jarmuż jest najlepszym jedzeniem w zimie. Mr. Dom pochodzi z Westfalii, więc zna, wie i je. Niedługo jestem w Eschershausen, trzeba będzie mi kupić nieco tego towaru do konsumpcji podczas górnofrankonskiej zimy. Po powrocie do Lichteneiche Mr. Dom znowu kazał mi zająć miejsce siedzące na kanapie, po czym ugotował i podał obiad.
15.10.26
54/ 26. Zmiana dekoracji
na blogu.
Będzie w formie tygodnika, z codziennymi krótkimi notatkami.
Zobaczę, czy tak bardziej mi się spodoba, niż sporadyczne pisanie.
Publikacja w nocy z piątku na sobotę, bo soboty nam zwykle zawsze wolne.
10.10.26
53/ 26. W nocy
wszystkie koty szare, a Mirka zdziwila się na propozycje wstania po czwartej rano.
Bo to było tak, że Arleta musiała na moment wybyć do Polski, pojechała tam w środę autem syna i zostawiła to auto od razu do remontu, a w czwartek wieczorem wyjechała stamtąd, autobusem. Planowane przybycie w Bamberg w piątek o vodzinie 4.45. I obiecałam ją odebrać z dworca o takiej niechrześcijańskiej porze. Bo w odróżnieniu od innych normalnych ludzi, nie musiałam w piątek na rano do pracy, ale dopiero wieczorem. W czwartek miałam dyżur do dziesiątej wieczorem, po powrocie do domu najpierw oczywiście spacerek z Mirką, około północy leżałam w łóżku, a o czwartej zadzwonił budzik, czyli noc była krótka. Na szczęście autobus był spóźniony, i mogłam jeszcze poleżeć pół godziny, zanim wyruszylam do Bambergu.
Little Aleppo kompletnie bezludne, dworzec dopiero się budził. Mirką obejrzała pociąg i nasikała na peronie pierwszym, a i Arleta już była. Obolała w plecach i w tyłku z długiego siedzenia, oczywiście nie spała, i stwierdziła, że jak takie jazdy, to jednak tylko własnym samochodem. Zawiozłam ją do Zapfendorf, wtargałyśmy bagaże na pierwsze piętro, po czym pojechałam nawiedzić ślubnego niemęża, o czym go wieczór wcześnie poinformowałam; miałam bowiem rano wizytę u dentysty, odłamał mi się kawałek z ostatniego zęba w paszczy i dostałam taki termin do naprawy na cito. Dentysta jest dwie wsie dalej za Zapfendorf, i głupotą byłoby wracać do Memmelsdorf, aby potem znowu jechać w tamtym kierunku. Tak więc Tobi zrobił śniadanie, porozmawialiśmy o nic nieznaczących głupotach, oczywiscie o niebezpieczenstwie, jakiemu oferują się dwie kobiety czy każda w pojedynkę w środku nocy przy dworcu w Bambergu, po śniadaniu poszliśmy przewietrzyć Mirkę, po czym ja pojechalam do dentysty, w powrotnej drodze wdepnęłam na pocztę i do sklepu sportowego, gdzie kupiłam sobie adidasy, które są odporne na deszcz.
U nas akurat zaczęła się jesień, mokra i wietrzna. Aktualnie siedzę na dyżurze, moja geriatria w końcu się ululała i mam trochę luzu.
Na dzisiaj mam zaproszenie, znowu do Bambergu, na zwiedzanie sztolni, wystosowane przez Mr. Dom. Pojadę, a co.
4.10.26
52/ 26. Fürth
Wczoraj spontaniczna wizyta w Fürth, na odpuście św. Michała, czyli ichnia Kerwa. Jedna z bardzo popularnych we Frankonii. Masa ludzi, bo to było święto, 3 października. Sam odpust trwa 10 dni.
2.10.26
51/ 26. Na plusie lecę
No jakby nie było, bo taka przeprowadzka i urządzanie nowego mieszkania, dokupowanie tego i owego, bo koniecznego, jednak kosztuje. Aktualnie potrzebuje jeszcze dużego noża, a najlepiej dwa, do chleba i mięsa. Nie potrzebuję strasznie, bo np chleb najchętniej kroję w sklepie, z powodu okruchów, a mięso też nie mam w takich kawałkach, żeby było konieczne jego filetowanie, no ale nóż się przydałby i do innych celów. Rozpatrzę się w Tchibo.
Potrzeba mi też nieco pościeli i ręczników. Mam moje ulubione, jeszcze z prudnickiego Frotexu, to była jeszcze jakość, ale mają już chyba wkrótce 40 lat, i zaczynają prześwitywać.
Poza tym, wszystko mam, łącznie z dywanikami, stoliczkiem na balkon, nowy- stary rower, do niego koszyk, we wrześniu wyskoczyło mi leczenie kanałowe zęba i z powodu odpustowej promocji kupiłam sobie nowe okulary. Naprawa aparatu słuchowego, auto przecież też, i na szczęście Nico nie zdarł żywcem ze mnie skóry. Jako ciekawostkę podam, że na jedzenie wydałam we wrześniu 218€, na paliwo 97, żarełko Mirki 17. Tanio mam jeszcze internet, bom nowa klientka, póki co, wołają po 9.95 za miesiąc, ale to się zmieni i będzie dużo więcej. Za prąd płacę aktualnie 63€, zobaczymy, czy to realnie, czy zużywam mniej czy więcej. Póki co, nie mam jeszcze rozliczenia za wodę i wszystkich innych dogodności typu ogrodnik i dozorca, a także za ogrzewanie. Muszę skontaktować się z firmą zajmującą się tymi rzeczami, żeby wystawili mi póki co, jakiś rachunek zastępczy. I oczywiście od następnego roku dojdzie mi zapłata tzw. domowych pieniędzy, jako inwestycja we własność, w razie remontów.
Póki co, wszystko opanowane, i mogę spokojnie żyć i nawet używać tego życia. Ok, gwoli ścisłości, wycieczka do Westfalii nie kosztowała mnie nic.
W październiku jestem na geriatrii, czyli akurat znowu zadebiutowałam, było nawet nieźle, 7 pacjentów, ale w tym przypadku na serio starcza, wystarczająco pracy z nimi.
Mirka skończyła oficjalnie 15 lat, bo jej w paszporcie wklepali taka datę urodzenia, 1 październik 2011. Starsza jest na pewno, ale sprawna i szybka, tylko, że głucha.
Z ciekawostek towarzyskich; ostatnio ja i Arleta nieco unikaliśmy naszej stosunkowo ulubionej ShareCafe w Zapfendorf, bo nie chciałyśmy, aby nas tam przepytywano, Arletę co do obozu, a mnie co do wyprowadzki. Ale na środę Arleta wymyśliła, że skoro ja mam wolne, to najpierw zjemy u niej pierogi z Biedronki, które akurat przywiozła z szybkiej wyprawy do Polski, a potem pójdziemy na kawę i ciacho do ShareCafe, przepatrzymy towar second hand, ja pod kątem Fionki, a Arleta uwielbia po prostu grzebanie w towarach, a co do przepytanek, niech się dzieje wola nieba, i ciekawe, która pójdzie na pierwszy ogień.
No oczywiście ja. Susanne nałożyła nam ciasta ze śliwkami, i od razu uderzyła do mnie w te słowa, że była "na piwnicy*", w Kemmern, a tam mówili, że od A. odeszła żona.
W KEMMERN, NA PIWNICY 😵
Ja tam w życiu nie byłam, nikogo tam nie znam, a jestem tam tematem rozmów. No cóż, jak mówi Mr. Dom, Bamberg i okolice to jednak wiocha 😋
Arletę przepytano w kierunku obozu, którym kierowała, a który od końca lipca nie istnieje na papierze. Okazało się, że właściciel kontenerów zgłosił plajtę, czyli nie będzie tych kontenerow likwidował. Gmina nie chce obrażać się kosztami takiej akcji, bo niby dlaczego, na posesji leży góra śmieci i odpadów, i biegają szczury.
No pięknie ładnie.
Moja jubilatka tydzień temu jeszcze w hotelu Arcadeon.
*piwnica czyli tutaj Keller, i mówi się nie w piwnicy, lecz na piwnicy. Miejsce przechowywania piwa, najczęściej świetna miejscówka gdzieś na obrzeżach wsi czy miasta, często pod lasem. W cieniu drzew wiele stołów i ławek, gastronomia prostą ale smaczna, do tego rodzime piwo.




































