30.10.26

57/ 26

  *Sobota. Po wyspaniu się po piątkowym dyżurze, rano obligatoryjny spacer z Mirką, po gazetę- uwielbiam bowiem takie śniadania, kawa i gazeta... małe zakupy, wyszedł mi jogurt, chleb i zielona sałata. Przy okazji wstąpiłam do Rossmanna po nieco produktów pielęgnacyjnych,  i nabyłam też znicze; to już za tydzień. Na godzinę 11 zaproszenie na śniadanie u Mr. Dom, oczywiscie nie zapomniałam zabrać ze sobą gazety do kawy. W nocy szalał szturm, następny w drodze, jednakże w południe piękna, słoneczna pogoda. Późnym popołudniem, czy też wczesnym wieczorem kolacja w Bamberg, tym razem w Piaskach, czyli części Starówki, oryginalnie: Sandstrasse. Po drodze mijaliśmy masę turystów tzw. piwnych, w Małej Wenecji statki wypluwały nastepnych. 



 *Niedziela. Kolejna noc ze szturmem i deszczem, nie pasuje to Mirce, oj nie. Ogarnęłam moje gospodarstwo domowe, odpisałam ślubnemu niemężowi na pytania, gdzie znajdzie w domu mydło i powidło, po czym pojechałam pracować na popołudniu. Pacjenci ci sami, ale jeden pokój mniej, też fajnie. Na dyżurze ze mną Conny, z którą uwielbiam pracować, i Robin, który ma talent do leniwienia się, ale to nie moja działka. Ogólnie fajny dyżur. Wieczór kanapowy. Zmiana czasu na godzinę dłużej była w pierwszym momencie ok, ale budzenie się teraz o godzinę wcześniej jest męczące. 
Dzieciaki przysłały masę zdjęć ich dzieciątka, moja wnusia definitywnie będzie rudawa, jestem zachwycona tym faktem, pierwsza taka w rodzinie 😎


 *Poniedziałek. Przed dyżurem dokształcanie zawodowe, mamy kilka takich obowiązkowych, powtarzają się co roku, a to jest o bezpieczeństwie pracy i ochronie przeciwpożarowej. Po dokształceniu poszłam na oddział, aby zacząć ponad 2 godziny później pracować. Myślałam, że uda mi się wymiksować i roboc jedynie za pomagiera, a tu dupa blada, oczywiście dostałam swój odcinek z nieznanymi mi pacjentami, i do tego kijowy raport w sensie głuchego telefonu, nie znam, nie byłam, nie wiem, a Sarah, która pracowała tam rano, też ponoć przekazała, że ona w sumie też nie zna pacjentów... nóż! No to sobie poszłam zobaczyć tych moich podopiecznych, kilku znałam z mojej samotnie pracującej nocy, resztę poczytałam w aktach, wygrzebałam treści o których mi nie powiedziano, potem poleciało. Ale jakby nie patrzył, 2 godziny poślizgu. Do tego dziunie przykazały wszystkim nam poczytać w intranecie nowe zarządzenia co do kryzysów, wojen i temu podobnych wypadków. Ja do 20.30 zdążyłam się i pacjentów ogarnąć, i zasiadłam do tego intranetu... do jasnej Anielki, toż to dziesiątki stron do przeczytania, i konkretnego czytania, to nie babska gazetka, że obskoczysz oczami tylko. Po przeczytaniu trzeba złożyć podpis, że się właśnie przeczytało, i teraz tak co roku. 


Pogoda uspokoiła się, po tym szalonym weekendzie. 

 *Wtorek. Zaczął się od zaproszenia Arlety na późne śniadanie bądź wczesniejszy obiad, ci jej tam w duszy zagra. Wyszły spaghetti z samorobnym sosem i mnóstwem bazylii, parmezan, kawy do syta, na wino było definitywnie za wcześnie, o 11 przed południem. Pogadałyśmy sobie konkretnie i też o głupotach, i o tym, co akurat nas absorbuje, a co jej syn określa żartobliwie jednym zdaniem: wy obie swoim jadem to całą wioskę Smerfów wytrułybyście... no nie, aż tak źle nie ma, ale lubimy poplotkować. Potem Arleta pojechała na tłumaczenia, a ja na zakupy i sport w szpitalu. Pogoda jest taka, że mam teraz zwykle Mirkę na pokładzie, może poczekać trochę w aucie, bo nie ma upałów, gdy jestem na sporcie.
Po drodze tam i nazad wpadłam do Nico, 17 listopada idę z autem na przegląd techniczny i po plakietkę TÜV.
Po południu wpadł na moment Mr. Dom, oczywiście nie z pustymi rękami, więc przekąska do kawy, miła rozmowa. Ogarnęłam nieco moje hektary, zrobiłam pranie, powoli szykuję się do wyjazdu do Eschershausen, bo znając nieco moją tam miejscówkę do spania, wolę zabrać ze sobą najcieplejszą piżamę 😁 


 *Środa. Zaczęła się spacerem przy lekkim deszczu, potem się wypogodziło, i nawet zaczęło intensywnie świecić słońce. Przedpołudnie minęło mi na małych zakupach- kawa Dallmayr, suszeniu prania i odesłaniu paczki ze spodniami, które mi się nie spodobały. Poczta nie przyjęła zwrotu, paczki Hermesa przyjmuje stacja benzynowa na drugim końcu wsi 😅
W południe ugotowałam ognisty gulasz, przedobrzyłam bowiem z przyprawami, do niego kluski, i zaprosiłam Mr. Dom na obiad. W międzyczasie zadzwoniły znowu moje dziunie, faktycznie w szpitalu katastrofa personalna, mnóstwo personelu zachoroealo, infekcje i covid, i w ten sposób wygrałam drugi nocny dyżur, czyli w czwartek wieczorem. Bo ten środowy był przeze mnie zaplanowany. Zgodziłam się na te drugi, dodatkowy nocny dyżur, parę nadgodzin zawsze się przyda, jak będę chciała szybciej wyjść z pracy na przykład. Trochę będzie w piątek stresująco, bo w samo południe mam wizytę u laryngologa w Bamberg, chce też dać dorobić drugi kluczyk do skrzynki pocztowej, i wstąpić do urzędu finansowego względem zmiany klasy podatkowej od 1 stycznia; po rozstaniu się małżonków do końca roku przysługują korzystniejsze klasy podatkowe, od nowego roku będziemy singlami, pomimo faktu bycia jeszcze oficjalnie małżeństwem. 
Dyżur nocny nieco zadziwiający, w połowie popołudniowej szychty zachorowała Lilly i poszła do domu, no i się narobiło. Jednakże rozłożyli nam leki, i robimy tylko obchody, kontrolujemy, dokumentujemy.
Rano zadziwiły mnie ceny paliwa- wojny się kończą, czy politykierna chce nam poprawić humor?


 *Czwartek. Po dyżurze ranny wybieg z Mirką, do sąsiedniej wsi. Spanie. Mr. Dom ma dzisiaj jakieś bardzo ważne zebranie, nie podjedzie z ciachem na kawę. Ogarniam hektary, pranie suche, wyprasowane w szafie. Będę powoli pakować się na mój długi weekend w starej ojczyźnie.  Cieszę się na ten wyjazd. 
Dostałam w końcu rachunek taki mniej więcej za media, w tym woda i ogrzewanie, ogrodnik i temu podobne; jako, że mieszkam bez płacenia od lipca, mam teraz trochę dopłaty, a wyrównanie czy rozliczenie będzie na wiosnę. Aktualnie będę płacić miesięcznie 300 euro. 
Wypełniłam też formularz do urzędu finansowego względem nowych klas podatkowych po rozleceniu się małżeństwa. Powiadomiłam o tym Tobiego, żeby nie był zaskoczony, bo urząd zgłosi się i do niego. Był nieco zaskoczony, gdy wspomniałam i o notariuszu, względem naszej umowy majątkowej/ każdy zostaje przy swoim, jedno nie chce nic od drugiego; spytałam go, czy na serio myślał, że my jeszcze się zejdziemy, a ja wrócę do Zapfendorf. Nie wiem, czy tak bardzo go moje plany wq*, w każdym razie w środku nocy wysłał mi maila z żądaniem finansowym, mam dopłacić 10/ 12 części dopłaty za wodę, 48 euro. Żeby go nie zrujnowac, jeszcze w nocy i z buta przelałam sumę 🤑


 *Piątek. Wizyta u lekarza po nocnym dyżurze i bez spania to taka sobie historia, ale wszystko fajnie poszło, włącznie ze znalezieniem miejsca parjlkingowego w piątek w południe w Bamberg pod Maxplatz. Od laryngologa dostałam receptę na nowe czujniki dymu i połączony z nimi budzik; stare osprzętowanie zostawiłam w Zapfendorf, bo pomimo funkcjonowania  właśnie stare, a co dziesięć lat należy mi się nowy sprzęt.  Dorobilam też kluczyk do skrzynki pocztowej. Zaprosiłam na obiad Mr. Dom. Potem pakowanie na jutro, mnie i Mirki. Obdzwoniłam i do mnie dzwoniono, względem harmonogramu spotkań. Dobrze, że to 3 noclegi i prawie 4 dni, mam na wszystko czas. Podróż powinna być znośna, przed nią jeszcze siadanie w miejscowej piekarni z Mr. Dom, żebym na głodno nie wyjeżdżała. W Dolnej Saksonii sobota jest dniem świątecznym, niedziela za to nie. Także na to muszę się nastawić. 

24.10.26

56/ 26.

 *Sobota. Pod znakiem wyprawy do małego Zoo w Hundshaupten. Jazda przez piękne okolice Frankońskiej Szwajcarii, z górkami, dolinkami, skałkami. Kawa i ciasto w Egloffstein, zamówiłam sobie beza, już dawno takiego wyśmienitego nie jadłam. 


A w Zoo oprócz zwierzątek ekstra dla Gackowej...


... po kilku latach zobaczyłam znowu salamandry. 


Tak o sobie spacerowały po ścieżkach. 
Na kolację była dynia makaronowa, którą nabyłam wieczór wcześnie na parkingu w Drosendorf, podczas spaceru z Mirką. Gotować znowu nie musiałam, zajmując moje obligatoryjne miejsce siedzące na kanapie w saloniku Mr. Dom, z Mirką na kocu pod stolikiem. Aktualnie czytam "Unter Dojczen" autorstwa Mii Raben, i nadal grubaśnego Filipiuka.

 *Niedziela. Ta pracująca. W przebieralni dowiedziałam się, że jestem w ten dzień na internie, bo Maria zachorowała. Fajne w tym wszystkim bylo, ze o fakcie zawiadomila mnie Liane, ktora tez po poludniu dyzurowala na internie, i miałyśmy nasze obszary niedaleko siebie. Dyżur był nienudny, że tak to określę,  ale dobrze do ogarnięcia, pozostawiliśmy oddział w idealnym porządku, a ja, jako że pracuję długie dyżury do dziesiątej wieczorem, nawet jeszcze dopracowałam parę rzeczy dla nocnej zmiany, z czego wystawienie kroplówek i antybiotyków dożylnych na drugi dzień było całkiem absorbujacym zajęciem, gdyż jest tego aktualnie mnóstwo, wiadomo, czas infekcji i temu podobne. Trzeba mi było przejść się po prośbie po innych oddziałach, za piprilem i takimi tam. Przy okazji potwierdzilam pogłoski, że faktycznie jestem rozstana i mieszkam sama, znaczy z moim psem, w Memmelsdorf. Kto bezpośrednio pyta, dostaje ode mnie też konkretną odpowiedź. 

 *Poniedziałek. Nie lubię pracować dwa dni pod rząd,  ale kiedyś i jakoś muszę wypracować ten mój czas pracy z umowy o nią 🫡 tak więc, po powrocie z niedzielnego dyżuru nie baniaczyłam długo po chałupie, jedynie włączyłam zmywarkę, odczekałam, pochowałam naczynia, trochę poczytałam, oczywiście wypad z Mirką na siku... wyspałam się około ósmej rano, ogarnęłam nieco powierzchni płaskich, w tym tygodniu muszę koniecznie połazić po drabinie i odkurzyć szafy i półki. Druga wyprawa z Mirką przed dyżurem, i znowu do pracy. Pogoda nieco złagodniała. 


Paliwo coś nieco tańsze ostatnio.
W pracy znowu trafiłam na internę, ci sami pacjenci, doszło tylko dwóch. Ekipa nieco inna niż wczoraj, i oddział trochę inaczej zostawiony dla nocnej zmiany. Ale osłodą były Nussecke, czyli trójkątne ciastka orzechowe, które przyniósł kolega na dyżur. 


 *Wtorek zaczął się śniadaniem u Gundi, z samego rana, bo po południu sportowo u mnie. Gundi zrobiła stroiki na groby, i jeden wezmę dla Lilli, mojej teściowej. Ona co prawda była protestantką, czyli jej Święto Zmarłych obchodzone jest w niedzielę przed pierwszym adwentem, ale wszystko jedno przecież.
Oczywiście nie obyło się bez darów ze strony gundi, dostałam dżemy,  konfitury, i na prośbę wiele guzików do dziecięcych udziergów i nieco wełny; z jednej skarpetkowej udziergam dla mojej byłej sąsiadki Marity ciepłe skarpety na jarmark bożonarodzeniową, bo na pewno będzie tam stała z chrustem. 
Południowy sport jak zwykle świetny, przez same rozmowy z współćwiczącymi przed, po i w trakcie. Mirkę miałam że sobą, w aucie, nareszcie taka pogoda, że może poczekać w boksie na spacer po przyszpitalnym małym parku. 
Zaprosiłam Mr. Dom na obiad, kluseczki z rukolą, on zawsze przynosi ze sobą coś słodkiego na deser, tym razem ciasto. Na weekend oczywiście zaproszenie, tym razem wychodne gdzieś w Bambergu. 
Po kolacji pojechałam do Arlety na herbatę i plotki, po drodze odwiedziłam grób Lilli i postawiłam na nim stroik od Gundi.  
Ciekawe jest moje "pokrewieństwo" z Gundi- nasze eksteściowe były siostrami. 


Po odwiedzeniu Arlety dostałam telegramowe zaproszenie od Tobiego, który aktualnie i prawie tydzień ma gościa, Christiana z Westfalii. Nawet się ucieszyłam, bo Christiana lubię, i chętnie z nim rozmawiam. Tak więc wieczór na "starych smieciach", ehm, prawie w dosłownym tego słowa znaczeniu. Tego tematu akurat nie poruszałam z Christianem, ale musiał się nieźle zdziwić w obliczu innych standardów podejmowania gości, w maju był jeszcze gościem w moich standardach. Niemniej wieczór był ciekawy, krótko po północy zapakowałam Mirkę do auta, pomachałam panom i pożyczyłam im jeszcze szarmanckiego wieczoru 😊

 *Środa. Ponoć najlepsze kasztany są w Paryżu, na placu Pigalle. Spróbujemy tych otrzymanych od Gundi. Były wspaniałe. 


Dzień w sumie leniwy. Trochę czytam, trochę dziergam. Zrobilam pranie, aby w kierunku weekendu mieć co nieco ogarnięte, bo przez dwa weekendowe dni pracuję, a sobota jest już zaplanowana. Z samego rana ulga, paczka dla Gackowej dotarła, po 12 dni perypetii i ponoć nieznanego adresata 😵‍💫
Wieczorem na nocny dyżur. Tym razem geriatria. Niestety moje pobożne życzenie co do zdrowych i sprawnych pacjentów nie spełniło się, przez tydzień mojej nieobecności wymienili na sporo bardzo chorych, niesprawnych, po wylewach, z demencją... do tego jestem na dyżurze sama, bo Jana zachorowała, a jest tutaj tylko 17 pacjentów, z czego kilku chirurgicznych. Rozłożyli mi leki, zapominając niestety o liście tych do zamówienia na piątek; akurat wkliknęlam zamówienie do apteki. Trzeba będzie też przejrzeć nieco materiałów, bo weekend bez myjek, pampersów, kroplówek i czegokolwiek, czego może zabraknąć, może być nieco kijowy. Jako, że jestem sama, i nie znam lwiej części pacjentów, dokumentacja każdej ich aktywnosci non stop, czyli noc spędzona przed kompem. Mam jednak nadzieję przeczytania gazety i kilku stron książki. I oczywiście przerwę. Udało się.  


 *Czwartek. Po dyżurze spacer z Mirką, to obligatoryjne przecież. Zebrałam pranie, jeszcze zanim poszłam spać. Wstaję po południu, jakiś obiad, kawa, spacer z Mirką,  telefonowanie z Arletą, wieczorem leci na RTL 2 "Powrót do przyszłości"... przypomina mi się, jak dawno temu i gdzie obejrzalam pierwsza część te trylogii. Rok 1987, podczas zimowiska w Moszczance, bylam tam zaangażowana jako higienistka, a dzieci były ze Śląska. Podczas telewizyjnego maratonu dziergam skarpety dla Marity. Wyjazd do Eschershausen już za 9 dni. 

 
 *Piątek. Pogoda przeplatana, jak akurat nie pada deszcz czy wiatr wyje jak opętany,  jest piękny złoty październik. Z opadającymi,  kolorowymi liśćmi. Tak więc wyprawa z Mirką do Drosendorf, z samego rana, w południe mniejszy spacer, bo mam popołudniowy dyżur na geriatrii. Dostał mi się kawałek pielęgnacyjny, że można zapomnieć. Ogarnęłam pacjentów i parę organizacyjnych głupot, i wyszłam z pracy przed dziesiątą. Mirka spała kamiennym snem, ale zbudziła się na moje wejście. Susi z sąsiedztwa napisała mi, że akurat sprząta w domu i ogarnia zapasy wełny, więc po powrocie do domu i z Mirką na smyczy podskoczyłam do niej, przejrzę towar i zadecyduję,  co z nim zrobić. Poza tym, reszta wieczoru na kanapie, telewizyjnie- dziergająco. Lubię tak. 









17.10.26

55/ 26.

*Sobota. Pod znakiem powrotu z nocnego dyżuru, a ten odbył się po odbiorze Arlety z dworca i jednak niespania w dzień po czterogodzinnej nocy. Dyżur był spokojny, nawet za spokojny. Aktualna geriatria bardzo sprawna fizycznie, oby tak dłużej, znaczy do końca miesiąca co najmniej, bo tak długo tam jestem. Po dyżurze (moim) i szychcie (Mr. Dom) mieliśmy najpierw iść gdzieś na śniadanie, a potem zwiedzić sztolnie i katakomby pod górą św. Stefana w Bamberg. Śniadanie w Fuchsbau, bardzo miła piekarnia, zaserwowane jedzenie smaczne, jednakże z powodu nocnego pracowania rozmowa nam się nie kleiła, za to oczy bardzo, więc postanowiwszy nie robić głupot, zdecydowaliśmy się na co najmniej dwie godziny snu przed tymi katakombami. W południe znowu do Bambergu, pomysł wjechania na starówkę SUVem jest lekko odważny,  ale faktycznie wyrobiliśmy się na wszystkich zakrętach i nawet chwyciliśmy miejsce parkingowe- bezpłatne. Cuda, panie, cuda. Sztolnie i katakomby w Bambergu są pod sześcioma wzgórzami, te pod Św. Stefanem są odnowione i można je zwiedzać. Wydrążone jako kamieniołomy, służyły potem jako piwnice  pod domami, składowano w nich przede wszystkim piwo. Podczas wojny jako bunkry, ale i jako zakłady produkcyjne. Dzisiaj dojścia z domów prywatnych są zamknięte, jedna knajpa ma jeszcze wejście, gdzie składuje beczki, a za zakrętem jest nawet mała kaplica. 



*Niedziela. Zaproszenie do siedzenia na kanapie, czytania, dziergania, zabawy z Mirką i obserwowania rybek w akwarium, czyli odwiedziny u Mr. Dom.  Siedziałam więc i patrzyłam. Powiedzmy tak; ja mam w chałupie ład i porządek, nic się nigdzie nie wala, kuchnia zawsze posprzątana, łazienka też, kurzu w pokojach nie ma, oczywiscie na podłodze trafia się Mirkowa sierść, pomimo regularnego odkurzania. Ale serio, u Mr. Dom jest jakoś jakby czyściej, bardziej posprzątane, nie ma też durnostojek, tylko trochę dekoracji i flory. No nic, w południe pojechaliśmy do Erlangen, wysikać Mirkę w Ogrodzie Botanicznym. Ogród jest spory, dużo egzotycznych roślin, szklarnie, dżungle.  I tak mi się powiedziało, że jak mi wszystko w tej Górnej Frankonii i w mojej wiosce pasuje, że czuję się jak przysłowiowa świnia w błocie, jednakże brakuje mi tu jednej rośliny, definitywnie i bardzo. Jarmużu z wędzoną kiełbaską, do tego kawałek Kasseler i ziemniaki.  Geograficzna granica tej potrawy musi przebiegać gdzieś w okolicy Göttingen, bo od tego miejsca na mapie na południe jest nieznana, niejedzona. Już dawno nikt nie spojrzał na mnie tak maślano- zachwyconym spojrzeniem: TO TY TEŻ UWIELBIASZ JARMUŻ? Ano, w końcu dziesięciolecia życia w Dolnej Saksonii swoje robią, a jarmuż jest najlepszym jedzeniem w zimie. Mr. Dom pochodzi z Westfalii, więc zna, wie i je. Niedługo jestem w Eschershausen, trzeba będzie mi kupić nieco tego towaru do konsumpcji podczas górnofrankonskiej zimy. Po powrocie do Lichteneiche Mr. Dom znowu kazał mi zająć miejsce siedzące na kanapie, po czym ugotował i  podał obiad. 




*Poniedziałek. Ledwo rano przełożyłam nogi przez próg, zadzwoniły moje dziunie z geriatrii, że poszukują kogoś na dyżur popołudniowy, bo ktoś tam gdzieś tam i zachorowały... obliczyłam sobie szybko, że po moim wolnym na życzenie weekendem tydzień temu, mam na koncie minus pół godziny, więc pracując siedem, krótki dyżur, zrobię sobie netto sześć i pół godziny nadgodzin, które chętnie sobie wykorzystam, gdy będę miała okazję szybciej wyjść z pracy. Tak więc poszłam, popracowałam, tragedii nie było, a było nas 3 pielęgniarki plus prawie gotowa z nauką uczennicą, do tego popołudniowy serwis... geriatryczny pacjenci częściowo naprawdę starzy, ale niesamowicie na nogach, nawet najnowszy pacjent z endoprotezą biodra po jednej stronie i protezą podudzia po drugiej stronie, wstał i chodził o balkoniku. Patrzyłam i nie wierzyłam... Na nocny dyżur przyszła Christina i przyniosła mi worek waty do wypychania poduszek i dzierganych z wełny misiów, bo mam w planie coś takiego wykombinować Fionce. 


*Wtorek. Wyspanie się po dyżurze i wieczornym, obligatoryjnym bieganiu z Mirką. Po południu sportowo, znaczy gimnastyka w szpitalu dla personelu. Tym razem lwia część na piłkach, i chyba znowu sobie taką zamówię do domu. Miałam już dwie po kolei, ale jakiś po kolei powydawałam,  jeszcze w Eschershausen, jedna poszla do Emilki, druga do Ewci. Po powrocie do domu, zakupach i co tam jeszcze, pranie też zrobiłam, rozwiesiłam, część na balkonie,  duże części zaniosłam na na strych- zaczęłyśmy telefonować z Arletą, ale doszłam do wniosku, że nie ma co gadać w ten telefon, zaproponowałam jej, że zaraz wsiądę w auto i podjadę do niej, co też zrobiłam.  W planach była Lalka na netflixie, ale z powodu gadania o wszystkim nic z serialu nie załapałyśmy, czyli odłożone do "inną razą". O wpół do pierwszej w nocy byłam z powrotem, wszystkie auta stały już grzecznie w podziemnym garażu, tylko oczywiście jeden parking pusty jeszcze, bo pani A. jeszcze gdzieś po nocach się szlajała 😇 z 🐕


*Środa. Jako, że późno poszłyśmy z Mirką spać, to wyspałyśmy się do 9 rano. Mirka głucha i nie zawsze załapuje moje podróże do toalety, ona po prostu śpi i chrapie. Rano poskładałam pranie, wyprasowałam co nieco, przejrzałam, zacerowalam dziurkę w koszulce, bo przy praniowych akcjach dokładnie przeglądam garderobę i w razie konieczności od razu działam. Na obiad kalafior i schabowy. Warzywo trafiło mi się prześwieże i białe jak śnieg, mniam. Wieczorem wyprawa do mojego klubu ogłuchniętych, tym razem referat profesora doktora Hornunga, implantującego w klinice w Erlangen. Za 3 tygodnie będzie operował moją nową znajomą. Angela jest ode mnie młodsza o 10 lat, urodziła się z jednym uchem normalnie słyszącym a drugim gluchym; w międzyczasie to słyszące od wielu lat wspomagane jest aparatem słuchowym, który Angela koniecznie potrzebuje nowy, no ale najpierw ta operacja i implant ślimakowy.  Żeby było tragiczniej, Angela pracuje w zbiorowym biurze i nawet czasami musi telefonować. Więcej horroru nie będzie. 


*Czwartek. Rano przyleciała paczka od Gackowej, dzień więc osłodzony landrynkami we wszystkich kolorach. Plus książki,  gazetki, wełna, galaretki... szybkie rozpakowanie, posortowanie, uciecha, odsikać Mirkę i na dyżur. Tam z kolei personalnie nieco nadplanowo, bo mało pacjentów i zwykle są sprawni; troszkę się wynudziłam, ale cicho sza, wkrotce ide na internę, a tam jest zwykle baaaardzo inaczej. Zabierałam ze sobą praktykantkę na moje obchody. Po powrocie do domu i zerknięciu do skrzynki pocztowej powtórka z radości, przyleciały tomiki wierszy FrauBe 😎 oj będzie czytania w jesiennozimowej porze roku, dziękuję ślicznie!


*Piątek. Odrabiam moją listę, rzeczy i sprawy do załatwienia, typu jakie wyniki z badania krwi mam wziąć ze sobą do kardiologa, uzgodnienie wizyty na szczepienie Mirki, jej opodatkowanie- póki co, leci do końca roku na tym z Zapfendorf. Gotuję zupę jarzynową,  z krupami, idealna na chłody, które jednak nadeszły, do tego wszechobecna mgła, każdego ranka. Kończę sweterek dla Fiony. W mieszkaniu wszystko w sumie gotowe, w sensie prania, sprzątania, jedynie małe zakupy do odbębnienia, artykuły typu mleko, masło,  jajka, kilka plastrów szynki. I już weekend, plany na spędzenie czasu, nie będzie tego czasu długo, bo w niedzielę idę na popołudniowy dyżur. 




15.10.26

54/ 26. Zmiana dekoracji

 na blogu. 

Będzie w formie tygodnika, z codziennymi krótkimi notatkami. 

Zobaczę, czy tak bardziej mi się spodoba, niż sporadyczne pisanie. 

Publikacja w nocy z piątku na sobotę, bo soboty nam zwykle zawsze wolne. 




10.10.26

53/ 26. W nocy

wszystkie koty szare,  a Mirka zdziwila się na propozycje wstania po czwartej rano. 

Bo to było tak, że Arleta musiała na moment wybyć do Polski, pojechała tam w środę autem syna i zostawiła to auto od razu do remontu, a w czwartek wieczorem wyjechała stamtąd, autobusem. Planowane przybycie w Bamberg w piątek o vodzinie 4.45. I obiecałam ją odebrać z dworca o takiej niechrześcijańskiej porze. Bo w odróżnieniu od innych normalnych ludzi, nie musiałam w piątek na rano do pracy, ale dopiero wieczorem. W czwartek miałam dyżur do dziesiątej wieczorem, po powrocie do domu najpierw oczywiście spacerek z Mirką,  około północy leżałam w łóżku, a o czwartej zadzwonił budzik, czyli noc była krótka. Na szczęście autobus był spóźniony,  i mogłam jeszcze poleżeć pół godziny, zanim wyruszylam do Bambergu. 


Little Aleppo kompletnie bezludne, dworzec dopiero się budził. Mirką obejrzała pociąg i nasikała na peronie pierwszym, a i Arleta już była. Obolała w plecach i w tyłku z długiego siedzenia, oczywiście nie spała, i stwierdziła, że jak takie jazdy, to jednak tylko własnym samochodem.  Zawiozłam ją do Zapfendorf, wtargałyśmy bagaże na pierwsze piętro, po czym pojechałam nawiedzić ślubnego niemęża,  o czym go wieczór wcześnie poinformowałam; miałam bowiem rano wizytę u dentysty, odłamał mi się kawałek z ostatniego zęba w paszczy i dostałam taki termin do naprawy na cito. Dentysta jest dwie wsie dalej za Zapfendorf, i głupotą byłoby wracać do Memmelsdorf, aby potem znowu jechać w tamtym kierunku. Tak więc Tobi zrobił śniadanie, porozmawialiśmy o nic nieznaczących głupotach, oczywiscie o niebezpieczenstwie, jakiemu oferują się dwie kobiety czy każda w pojedynkę w środku nocy przy dworcu w Bambergu, po śniadaniu poszliśmy przewietrzyć Mirkę,  po czym ja pojechalam do dentysty, w powrotnej drodze wdepnęłam na pocztę i do sklepu sportowego, gdzie kupiłam sobie adidasy, które są odporne na deszcz. 

U nas akurat zaczęła się jesień, mokra i wietrzna. Aktualnie siedzę na dyżurze, moja geriatria w końcu się ululała i mam trochę luzu. 

Na dzisiaj mam zaproszenie, znowu do Bambergu, na zwiedzanie sztolni, wystosowane przez Mr. Dom. Pojadę, a co. 





4.10.26

52/ 26. Fürth

Wczoraj spontaniczna wizyta w Fürth, na odpuście św. Michała, czyli ichnia Kerwa. Jedna z bardzo popularnych we Frankonii. Masa ludzi, bo to było święto, 3 października. Sam odpust trwa 10 dni. 


Oczywiście odpowiednio zabezpieczone, to smutne realia życia w Niemczech. Ale pomimo masy narodu i narodów, spokój, można bezkonfliktowo odwiedzać, chyba, że wpadnie się w tłum posuwisty. 
Poboczne uliczki bardzo spokojne, wyciszone, idealne miejsce na odetchniecie od gwaru i tłumu, na lody czy kawę. 

Jesień weszła na stałe do krajobrazu. Dzisiaj rano podziwiałam pajęczyny z rosą. 





W pracy dostałam kompletnie wolny weekend, co też jest miłe. Miałam bowiem paręnaście nadgodzin. Aktualnie jestem na geriatrii, znaczy byłam dopiero jeden dzień, 1 października. Kolejne 3 dni mam wolne, do pracy idę dopiero w czwartek na popołudnie i w piątek na dyżur nocny. Następny weekend jest zaplanowany na miejscowe atrakcje, a za 2 tygodnie wybywam na błyskawiczną wizytę u Fionki. Muszę jeszcze tylko dokończyć taki żółty sweterek 🧶


2.10.26

51/ 26. Na plusie lecę

No jakby nie było, bo taka przeprowadzka i urządzanie nowego mieszkania, dokupowanie tego i owego, bo koniecznego, jednak kosztuje. Aktualnie potrzebuje jeszcze dużego noża, a najlepiej dwa, do chleba i mięsa. Nie potrzebuję strasznie, bo np chleb najchętniej kroję w sklepie, z powodu okruchów, a mięso też nie mam w takich kawałkach, żeby było konieczne jego filetowanie, no ale nóż się przydałby i do innych celów. Rozpatrzę się w Tchibo. 

Potrzeba mi też nieco pościeli i ręczników. Mam moje ulubione, jeszcze z prudnickiego Frotexu, to była jeszcze jakość, ale mają już chyba wkrótce 40 lat, i zaczynają prześwitywać. 

Poza tym, wszystko mam, łącznie z dywanikami, stoliczkiem na balkon, nowy- stary rower, do niego koszyk, we wrześniu wyskoczyło mi leczenie kanałowe zęba i z powodu odpustowej promocji kupiłam sobie nowe okulary. Naprawa aparatu słuchowego, auto przecież też, i na szczęście Nico nie zdarł żywcem ze mnie skóry. Jako ciekawostkę podam, że na jedzenie wydałam we wrześniu 218€, na paliwo 97, żarełko Mirki 17. Tanio mam jeszcze internet, bom nowa klientka, póki co, wołają po 9.95 za miesiąc, ale to się zmieni i będzie dużo więcej. Za prąd płacę aktualnie 63€, zobaczymy, czy to realnie, czy zużywam mniej czy więcej. Póki co, nie mam jeszcze rozliczenia za wodę i wszystkich innych dogodności typu ogrodnik i dozorca,  a także za ogrzewanie. Muszę skontaktować się z firmą zajmującą się tymi rzeczami, żeby wystawili mi póki co, jakiś rachunek zastępczy. I oczywiście od następnego roku dojdzie mi zapłata tzw. domowych pieniędzy, jako inwestycja we własność, w razie remontów. 

Póki co, wszystko opanowane, i mogę spokojnie żyć i nawet używać tego życia. Ok, gwoli ścisłości, wycieczka do Westfalii nie kosztowała mnie nic.

W październiku jestem na geriatrii, czyli akurat znowu zadebiutowałam, było nawet nieźle, 7 pacjentów, ale w tym przypadku na serio starcza, wystarczająco pracy z nimi. 

Mirka skończyła oficjalnie 15 lat, bo jej w paszporcie wklepali taka datę urodzenia, 1 październik 2011. Starsza jest na pewno, ale sprawna i szybka, tylko, że głucha. 

Z ciekawostek towarzyskich; ostatnio ja i Arleta nieco unikaliśmy naszej stosunkowo ulubionej ShareCafe w Zapfendorf, bo nie chciałyśmy, aby nas tam przepytywano, Arletę co do obozu, a mnie co do wyprowadzki. Ale na środę Arleta wymyśliła, że skoro ja mam wolne, to najpierw zjemy u niej pierogi z Biedronki, które akurat przywiozła z szybkiej wyprawy do Polski, a potem pójdziemy na kawę i ciacho do ShareCafe,  przepatrzymy towar second hand, ja pod kątem Fionki, a Arleta uwielbia po prostu grzebanie w towarach, a co do przepytanek, niech się dzieje wola nieba, i ciekawe, która pójdzie na pierwszy ogień. 

No oczywiście ja. Susanne nałożyła nam ciasta ze śliwkami, i od razu uderzyła do mnie w te słowa, że była "na piwnicy*", w Kemmern, a tam mówili, że od A. odeszła żona. 

W KEMMERN, NA PIWNICY 😵

Ja tam w życiu nie byłam, nikogo tam nie znam, a jestem tam tematem rozmów. No cóż, jak mówi Mr. Dom, Bamberg i okolice to jednak wiocha 😋

Arletę przepytano w kierunku obozu, którym kierowała, a który od końca lipca nie istnieje na papierze. Okazało się, że właściciel kontenerów zgłosił plajtę,  czyli nie będzie tych kontenerow likwidował. Gmina nie chce obrażać się kosztami takiej akcji, bo niby dlaczego, na posesji leży góra śmieci i odpadów, i biegają szczury. 

No pięknie ładnie. 

Moja jubilatka tydzień temu jeszcze w hotelu Arcadeon. 

*piwnica czyli tutaj Keller, i mówi się nie w piwnicy, lecz na piwnicy. Miejsce przechowywania piwa, najczęściej świetna miejscówka gdzieś na obrzeżach wsi czy miasta, często pod lasem. W cieniu drzew wiele stołów i ławek, gastronomia prostą ale smaczna, do tego rodzime piwo.